"Kiedy już wie, staje nad swoją criaturą, unosi nad nią ramiona i zaczyna śpiew. Wtedy żebra i kości kończyn wilka zaczynają porastać ciałem, a potem sierścią. La Loba śpiewa dalej, w miarę jej śpiewu zwierzęcia przybywa a silny i kudłaty ogon zadziera się do góry. (...) jeśli wędrujesz przez pustynię i zbliża się zachód słońca, a tobie się zdaje, że zagubiłaś drogę, i z pewnością czujesz zęczenie, to znaczy, że masz szczęście, bo może się spodobasz La Lobie i pokaże ci coś - coś co ukrywa się w twojej duszy."
Clarissa Pinkola Estes BIEGNĄCA Z WILKAMI
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz